دوست داشتم باور نکنم. دوست داشتم با خودم بگویم از کجا معلوم شب تا صبح خبر واقعی بیرون آمده باشد. دوست داشتم به یاد نیاورم که حال اش بد بود. با خودم می گفتم آدم که با ۱۰ روز اعتصاب غذت نمی می رد.
اما خبر درست بود. پیام ناصر زرافشان هم همین را می گفت. تلفن های مکرر به کریمی راد هم همین را گفت.
اوین با دیگر سلاخ خانه ای شد که در آن بازماندگان ۱۸ تیر ایست قلبی می شوند.
منصور اسانلو هنوز آنجاست. زرافشان آنجاست. موسوی خوئینی هنوز آنجاست. باطبی هم که رفت.
... نه اوین ! دست سر از سر بچه های این سرزمین بردار. شهر بی زندان کجاست؟
دردنامه ای آزادی زن را بخوانید. همه درد