دارند دُرد زمانه را می چشانندمان. می چشیم و باز دو سه می دیگر خواهیم سر کشید بی جرعه ای نفس. حالا که کام گس کرده ایم. حالا که داریم التماس می کنیم: آقا- خانم/ یک امضا بده/ شاید بچه هایمان آب نباتشان را لیس بزنند/ شاید سنگسارمان نکنند/ شاید اعدام مان نکنند/ شاید برابرمان کنند/ ... یک امضا خانم - یک امضا آقا ... نگذار به بادبادک هایمان شلیک کنند...

و این جاده بلند و گرم این تکرار ناله هایی که بوی بنزین می دهند کم نبود که از این خطوط همیشه مشکوک تلفن پیامی امد که منصور اسالو در زندان اوین کشته شد؟ حالا ببین که این دُرد ته مانده ی بیست و هشت ساله چه بر سرمان آورده که فقط دنبال تائید خبر می گردیم در جاده های مذاب. تا بگویند که حضرات تکذیت کردند جان به لب رسید در مرور خاطره پیکر دریده پروانه و داریوش- حلق سیم جویده ی پوینده و خرخر گلوی مختاری و تل پیکرهای خاوران.

اگر مجال می داد پیام ها خیال می رفت به تنهایی بهاره در انفردای عدد نحس 209. زندان یک چیز است و تنهایی ای که در تنهایی سلول تکثیر می شود چیز دیگر. تنهایی بهاره می تواند تنهایی بهار باشد در زمهریر فصل داغی که سرانگشت هایت یخ کرده و "ها" که می کنی بخار دهانت بوی خون و ادرار می دهد.

حالا انگار شروع شده. می خواهند مستمان کنند. می خواهند تکرار کنند خاطره سال هایی را که ندیده گریستیم شان. ندیده سرودش را خواندیم. حالا بخوان به نام تک تک سال های زخم خورده ی این زمین ناآباد. سعید متین پور. بهاره هدایت. محمد هاشمی. علی نیکو نسبتی. مهدی عربشاهی. حنیف یزدانی. دل آرام علی. منصور اسالو. عالیه اقدام دوست. امیر یعقوب علی...