جنگ يعني آوار. يعني خون. يعني مرگ. يعني دست و نگاه هرزه بيگانه. جنگ يعني ضجه . جنگ يعني تلي از پيكرهاي دريده. جنگ يعني اين. " زندگي جنگ و ديگر هيچ" را به افسانه ها بسپار. جنگ زندگي نيست. جنگ هميشه يعني خون. گوش‌هايت را ببند. آنها دروغ مي گويند. آنها در همه جا دروغ گفتند. دموكراسي را فرياد زدند از گلوي تفنگ‌ها و تني به خاك افتاد. آزادي را نعره زدند در نفير گلوله‌ها و كودكي در خون خود غلطيد. جنگ يعني مرگ و مرگ هم شوخي ندارد. بوي گوشت سوخته مي آيد از خانه همسايه. گوشت سوخته انسان هنوز در عراق، افغانستان، فلسطين، لبنان ... هنوز بوي گوشت سوخته در بوي تند نفت در اين منطقه پر آشوب در هوا مي پيچد و آنها هنوز دروغ مي گويند كه زندگي يعني جنگ و جنگ زده‌ها حالا در هواي دود زده كشورهايشان خوش بختند.

حالا چشم‌هايت را باز كن. اينجا كجاست؟ افغانستان؟ عراق؟ فلسطين ؟ اصلا چه فرقي مي كند؟ چه فرقي مي كند كه  يونيسف گفته باشد 50 هزار بيوه كابلي خودكشي را تنها راه نجات خود مي دانند. چه فرقي مي كند كابل باشد يا بغداد؟ چه فرقي دارد كه صنوبر 11 ساله در افغانستان مورد تجاوز جمعي سربازان آمريكايي قرار گرفته باشد يا هر جاي ديگري در جهان كه پيكر دريده شده او را با يك سگ تاخت بزنند." بدخشان" اهل كجاي اين جهان پرآشوب بود كه در مقابل چشمان كودكش به او تجاوز كردند؟  

فرقي ندارد. باور كن كه فرقي ندارد. مهم اين است كه هر كجا جنگي اگر به پا شود اولين قربانيان آن زنان و كودكان هستند. اين كه ديگر گفتن ندارد. حالا اگر پيكرهايشان رد تجاوز به خود نگيرد دست كم مجبورند دست و پاي كودكان‌شان را از كوچه هاي دود زده جمع كنند. حالا اگر هيچ كدام هم نباشد مردي به قبيله دارند كه رفته باشد به نبرد و يا بي دست و پا برگردد و يا اصلا هيچ وقت ديگري باز نگردد به خانه‌اي كه چشم انتظار اوست. هيچ كدام هم كه نباشد آوارگي و فقر كه هست. هر جاي جهان هم كه باشد اين سرنوشت نانوشته اما پر تحكم زنان است.

پس حالا خيلي طبيعي است كه همين پيشاني نوشته ها پرچم‌هاي سفيد را هميشه توي جيب‌هايشان داشته باشند براي روز مبادا. اين آنقدر بديهي است كه درست در آمريكا و اسرائيل جنگ پيشه زنان جدي‌ترين مخالفان دولت‌هاي خونريزشان هستند.

يكي از بزرگترين شبكه هاي جهاني صلح زنان در همان اسرائيلي رشد كرد كه اگر مانده نه به خاطر يك وجب خاك كه به خاطر اين است كه مبادا خاطر برادر تني‌اش آزرده شود از انبارهاي بي خريدار سلاح.

 

زنان سياه پوش يك نمونه جهاني است از زنان صلح كه تنها زنان مى توانند در آن عضو شوند و هدف آن استقرار صلح در جهان و جلوگيرى از جنگ و خشونت است.

 

اين زنان براى استقرار صلح توام با عدالت و اعلام مخالفت با هرگونه جنگ و خشونت لباس سياه مى پوشند. در يك مكان عمومى با سكوت گردهم آمده و با شب بيدارمانى هاى طولاني‌شان اعتراض خود را به جنگ نشان مى‌دهند. شب بيدارمانى هاى زنان سياه پوش نخستين بار در اسرائيل به سال ۱۹۸۸ در اعتراض نسبت به اشغال نوار غزه توسط رژيم اسرائيل صورت گرفت. اين گروه كه سراپا سياه مى پوشند از اواخر دهه ۸۰ براى برقرارى صلح بين فلسطين و اسرائيل تلاش كردند. اما قصه در همين جا ختم نشد و حركت آنها به ايتاليا هم رسيد و زنان ايتاليايي با اتخاذ همان مشي سيه پوشي و شب بيدارماني با شمعي روشن در دست به مافياي مشهور ايتاليا اعتراض كردند. آنها كه وام دار سيه جامگان پيش بودند سال‌هاست خواهان صلح براي فلسطين هستند.

بعد از ايتاليا نوبت به زنان آلماني رسيد و بعد آز آن با مشاركت زنان انگليس، ايرلند، فرانسه، آمريكا (نيويورك، كاليفرنيا، سان فرانسيسكو) سوئيس، هند، اسپانيا، مالت، كانادا، دانمارك، اتريش، فنلاند، كلمبيا، بلژيك، آرژانتين و استراليا اين جنبش عنوان يك شبكه جهاني را به خود گرفت تا جامعه شناسان اعتراف كنند كه ديگر نمي توان شبكه هاي اين جنبش جهاني را به طور دقيق شناسايي كرد.

اين كه چه تعداد از اين گروه ها وجود دارند و چندين بار اين مراسم انجام شده مشخص نيست. مهم آن است كه اين حركت به يك جنبش جهانى تبديل شده است.

 

اعضاى اين گروه در سايت خود از زنان كشورهاى مختلف دعوت به عضويت كردند. در سايت زنان سياه پوش آمده است: زنان هميشه در جنگ و صلح قربانى خشونت هاى متعدد مى شوند و به همين دليل بسيارى از پناهندگان سراسر دنيا را زنان تشكيل مى دهند.

ما مى توانيم جوامع بشرى و افكار عمومى را براى مبارزه با جنگ و آوردن صلح آموزش دهيم.

اين زنان سياه مي پوشند تا در سياهي و نكبت جنگ ها شعله‌هاي لرزان و كوچك شمعي باشند كه هنوز مي سوزد. آنها در سكوت ممتد خود فرياد مي زنند كه فرقي ندارد كه اين خون‌ها كجاي زمين ريخته باشد ، همه خون‌هاي زمين مال من است. چه از پيكر زن باشد چه مرد و چه كودك، اين خون‌ها همه ما را غرق خواهد كرد.

تذکر: سایت کمپین فیلتر شده . لطفا آدرس جدید را ثبت کنید.

تذکر ۲: این مطلب را برای روزنامه اعتماد نوشتم بنابراین خط قرمزها زیادی توش رعایت شده و خودتون می تونید تندتر بخونیداش. در ضمن همین امروز خبر بازداشت بهروز کریمی زاده رو هم شنیدم و بعد از پیگیری ها خبر تائید شد و الان بهروز در بند ۲۰۹ اوین زندانی است.

سایت ايرانين يك نظرسنجي براي انتخاب چهره يا پديده سال ترتيب داده. كمپين ۱ ميليون امضا هم در اين فهرست گنجانده شده.

شورش دانشجويان پلي تكنيك عليه حضور احمدي نژاد و انوشه انصاري فعلا گوي سبقت را ربوده اند. سر بزنید و البته به هر یک از گزینه ها  که خواستید رای بدید. اکبر گنجی ِ شهره آغداشلوـ علی اکبر موسوی خوئنی هم در این لیست هستند.

جهت راهنمایی: کمپین دهمین گزینه این نظرسنجی است.