شب را با وریرجینیا وولف سر کرده بودم و ادامه کتاب هم ظهر تمام شد. برای اولین بار وقتی بیدار شدم دستم دنبال سیگار نگشت و با همان چشم های پف کرده چند صفحه باقی مانده را خواندم. خانه خالی محبوبه  زیادی جدی شده بود وقتی با صدای دورگه و خواب زده جاهایی از کتاب را بلند می خواندم.

مدرنیسم وولف جادویم کرده بود و طنز دقیق و کتابی که در اوج زنانگی نابی بود که فریاد می زد : دنبال اتاقی از آن خود باش.

زنانگی ای  که روح بزرگ و مغز بزرگ را دوجنسی می داند و گریزان از ساختار تک جنسگرایانه اش زنانه – مردانه ای بی بدیل را به سطر تبدیل می کند.

سرشار از نبوغ و احساس بوده این زن. کتاب آنچنان رابطه منطقی با مخاطب برقرار می کند و طنزی ظریف ذهنیت سیال نویسنده را به روانی ، آنچنان در مغز مخاطب فرو می کند؛ که دیگر گریزی نمی ماند جز پذیرش.

وولف در این کتاب با ساده ترین تصاویر ممکن تحقیر زن را روی بوم کشیده ودلایل آن را بدون اینکه از واژه ای سترگ بهره گرفته باشد با مثال هایی بسیار پیش پا اقتاده بیان می کند. مثالی چون موقعیت شکسپر و خواهر شکسپیر با همان شور و استعداد.

"زن و داستان". باور کنید مغزی مدرن و متفکر و بی نهایت خلاق و ظریف لازم است تا از این دو واژه دو سخنرانی و یک مقاله و یک کتاب را با این ظرافت و دقت پدید آورد.

ویرجینا با شهامت تمام تاریخ مردانه جنگ ها و نبردهای بشر را به سخره می گیرد و تمام تاریخ تمدن بشر را آنچنان در قیاس با سرنوشت و زندگی زنان گم نام و عادی بی ارزش پرمحتوا می کند که باور کنی ما همه ابلهایی بیش نیستیم. همه ما آن خیل عظیم پروفسورهایی هستیم که در باره زنان کتاب می نویسند.

وولف داشت خط به خط روی مغزم راه می رفت. پول؛ صداقت؛ خودِ خود بودن و اتاقی از آن خود داشتن داشت می چرخید توی سرم و هی ویریجنیا بود که داشت کنار رودخانه ای فکر می کرد و به قایق دانشجوها نگاه می کرد که چطور تصویر درختان را به هم می ریزند.

داشتم با ویرجینیا حرف می زدم و به او می گفتم که چقدر می فهمم ات و چقدر با تو هم عقیده ام و از این جور فکرهای دوست داشتنی.

کلید خانه محبوب منتظر صاحبخانه بود. توی کوچه نعره های وحشی دو مرد آرامش ظهر داغ تابستان را بهم می ریخت. مردها دیوانه بودند. یکی شان از توی ماشین قفل فرمان را بیرون کشید و نعره اش دیوانه تر شد. گود و میدانی بود درست در مقابل جایی که من باید می رفتم. آب دهانم را قورت دادم و آهسته با خودم گفتم گور پدرشان و قدم برداشتم تا تن های فضول حلقه را بشکنم و برم توی دل این دیوانه خانه. که نعره ای بلند تر آمد و خون  دوید

 حسابی توی چشم های یکی از آن دیوانه ترها... تاصدایی نازکی به دادم رسید که کلید را برساند.

نعره ها توی گوشم بود. ویرجنیا گوش هایشاش را محکم گرفته بود. میدان ولیعصر داغ بود و غلغله. فکر کردم تا حالا حتما آن قفل فرمان جایی روی تن دیوانه رقیب نشسته و حالا حتما خون ریخته و شاید چشم چپ اش دارد از کف دست اش به آن یکی چشم جا مانده روی صورت نگاه می کند. داشتم بوی خون را می شنیدم. باد از کوچه سینما استقلال بوی جنون و خون می آورد.

کانتیر پلیس گوشه میدان بود. دو ستاره روی شانه سبز لجنی پلیس زیر آفتاب برق می زد. ژست آدم پر خبری را گرفتم و گفتم که یک کوچه بالاتر همین حالاست که خون بریزد. ... نگاه پلیس گشت روی سرم. گفتم قفل فرمان...

 ویرجینیا داشت گوش می داد. بلند تر گفتم: خون، قفل فرمان، دیوانه اند...

گفت به تو چه؟

 گفتم چون به من ربطی ندارد به شما گفتم.

 گفت وظیفه من این است که به تو بگویم آن موهای مسخره ات را بگذاری تو و به من هم ربطی ندارد که کجا خون می ریزد.

موهایم را نکردم توی روسری و گذاشتم همان نسیم داغ سُر بدهد آن آبی لعنتی را روی سرم.

ویریجنیا آرم بود. گفتم همینجا سوار تاکسی شود و مستقیم برود توی همان اتاق خودش توی لندن تا خوراک کبک بخورد.

"اتاقی از آن خود". هه هه هه ؛ رودبر شدم از خنده. من حتی یک سانت از میدان ولیعصر را برای یک قدم هم ندارم. خواهران من یک پارک از این شهر را برای یک ساعت در طول تاریخ میدان 7 تیر نداشتند.... داشتم با خودم غر می زدم.

ویرجنیا دم اش را گذاشته بود روی کول اش و برای یک تاکسی به مقصد لندن دست تکان می داد.

از زنستان

دست به قلم نمی رفت در این همه آشوبی که روح تو را دیوانه می کند. دلم از دست زنانه عق می زد که گویا شده مطبخ ناله و شیون. قل قل می جوشد در این زنانه انگار آش گلایه و ناله که آزادمان بگذارید و تنها کمی هوا برای کشیدن.

چند روزی بود اما در مجازی خانه ها بحث هموفوبیا داغ بود. زنانه دلش می خواست تن بسپارد به هرم این بخار داغ.

و حالا ما هموفوب های مادر زاد ایرانی.

اول اینکه احساس می کنم این بحث به قدری تازه باشد در این خاک که باید بگویم که هموفوب یعنی اکثریت مطلق ایرانیانی که ما باشیم: ضد هرگونه گرایش به همجنس.

چندی پیش بیانیه ای روی وب رفت که ایرانیان را فرا می خواند به امضا. نام هرکس که پای آن نشست یعنی من هموفوب نیستم و حقوق اقلیت های جنسی اعم از همجنسگرایان، دو جنس گرایان و ترنس ها را به عنوان یک انسان کامل و نرمال به رسمیت می شناسم. پای این نامه را از رضا علامه زاده، اسفندیار منفرد زاده، اسماعیل خوئی، نسیم خاکسار، جلال سرفراز، نیلوفر بیضایی و ... دیگرانی امضا کرند که سالیان سال نام آنها اعتبار بی بروبرگرد هر نامه جمعی بود گیرم که گاه حتی برخی از آنان تن به هر نامه ای نیز نمی دادند.

این بیانیه اولین حرکت جمعی روشنفکران ایرانی بود که حال، زیستن در آن سوی مرزی که حقوق بشر در اولین تعریف حقوق خود است امضا می شد.

دیر زمانی نگذشت که عده ای از تازه پا از وطن بیرون نهاده ها به تحقیر روشنفکرانه! همجنسگرایان و دیگر اقلیت های جنسی و فمنیست ها  پرداختند. کاریکاتوریست اصلاح طلب، نیک آهنگ کوثر دهان گشود و گفت که تا به حال به عمر خود در میان ایرانیان نه یک فمنیست و نه یک همجنسگرا دیده است که آدم باشد. نیک آهنگ که نام خود را با کاریکاتور " تمساح یزدی " بر سر زبانها انداخته بود حالا نام خود را در لیستی می دید که آیت الله جنتی هم حضور داشت.همجنسگرایان ایرانی در یک حرکت رادیکال اقدام به جمع آوری لیستی از هموفوب های ایرانی کردند و اصلاح طلب جوان افتخار حضور در این لیست سیاه را یافت. بحث بر سر اینکه آیا باید با محافظه کاری پتانسیل های موجود فضای روشنفکری را نگاه داشت و یا با رادیکالیسزم بی ملاحظه ای اسامی هموفوب ها را منتشر کرد، میان وبلاگ نویسان( خصوصا برون مرزی) در گرفت. اما رویکرد رادیکال ها حریف را آچمز می کرد. ندایی بر می خواست که می گفت کسانی که 8 سال فریاد آزادی بیان و دموکراسی سر دادند امروز باید بدانند که در مقابل همین دموکراسی باید پاسخگو باشند. در قلب همین دموکراسی است که نمی توانند در مسند یک عالم دهر تکیه زنند و درست در همین جاست که دموکراسی گوش هاشان را به گرمی می پیچاند.

فراریان گی و لزبین درد آوارگی را تنها با قوت قلبی که کشورهای دیگر به آنها حق زیستن می داد تاب آوردند و حالا با گذشت چند سال نه چندان طولانی می خواهند و حق هم دارند فریاد دادرسی به محکمه برند. و افسوس همان کنفرانس برلین را بخورند که یکی دیگر از اصحاب اصلاح خطاب به شادی امین می گوید: گمشو لزبین کثیف و مسئول برگزاری کنفرانس با یک عذرخواهی در جمع مانع کشاندن پرونده به دادگاه می شود.

حالا ما، من و تو در کجاییم؟ دوستی می گفت : خب حقوق اقلیت های جنسی الویت چندم ما می تواند باشد برای مبارزه؟ او می گفت آنها مجموعا بیمارند و نهایت حق برای آنها تلاش برای درمان خوب است.

اما برای من و تو الویت چندم است؟ ما هم گرسنه ایم. ما هم به زندان می رویم. ما هم گاه و بیگاه رفقایمان را از دست می دهیم. اما من نمی دانستم و تو هم حتما نمی دانی اگر بگویم بار تحقیری که اینان می کشند از چه جنسی است. تجاوزهای همیشگی . فرارهای همیشه. دهان شهر همیشه پر از ناسزاست برای اقلیت های جنسی این سرزمین که تنها 7 میلیون همجنسگرا دارد. من نمی دانستم. تو هم نمی دانی شاید. اما از هر 10 همجنسگرا 7 اقدام به خودکشی و 3 خودکشی موفق در این جهان جریان دارد. من نمی دانستم اما امروز دوستی می گفت خانواده ها گاه مشوق خودکشی اند و گاه راننده ای اجیر می شود برای کشتن فرزندی که نمی خواهد تن بسپارد به ساختار دگر جنسگرایی اجباری.

من می روم. تو هم بیا. هر شب در چهار راه کالج همین تهران تن انسانهایی از جنس خود ما رد چاقو می خورد به یادگار از دوران طلایی مهرورزی.

من می روم از این پس تا در هوای پر خشم و پر کینه مردمانی نفس بکشم که هزار بار آرزو کرده اند که این هوا اگر رفت به سینه باز نگردد. این ها می توانند و باید که مهم ترین همراهان ما باشند در نبرد با ساختاری که در آن مرد و سرمایه سالارند.